رخشان

با آهنگ صدایش آرامم کرد و گفت: رخشان عزیزم، قهرمان داستان زندگی من، محکم باش و لحظه‌ای تردید از عشق من به خودت راه نده ما باید هم به خودمان و هم دیگران ثابت کنیم که عشق همراه با آگاهی می‌تواند راهگشا باشد و زندگی جز آگاهی، هیچ بخش دیگری ندارد. ما باید با گفت‌وشنود، مسائل و مشکلاتمان را حل کنیم نه با گفت‌وگو. چون تنها در گفت‌وشنود هست که یکی می‌گوید و یکی می‌شنود و این شنیدن موجب به تفاهم رسیدن است اما در گفتگو فقط هر دو طرف می‌گویند و کسی دیگری را نمی‌شنود و نمی‌فهمد. پس بایستی به‌دوراز هر گونه شتاب‌زدگی و قضاوت، شنونده حرف‌های دیگران باشیم. بعد از آن، آنها هم یاد می‌گیرند که ما را بشنوند و بفهمند. او حرف می‌زد و من گریه می‌کردم نه از سر غم، بلکه از خوشحالی اینکه یار من، مانند چراغی است که می‌تواند راه‌های تاریک زندگیم را روشن کند. من در کنارش، نه‌تنها خود خودم بودم بلکه می‌توانستم نجات‌بخش دیگری هم باشم.