ساده ی بی نهایت

تاریخ نقاط بی‌ کران را هر زمانی می‌نویسیم تازه است، چون عشقی وجود دارد که دانه‌دانه‌ی این نقطه‌ها را، از سر تا به پا، نشاندار کرده است. داستان برخی از آن‌ها گویی بتواند تمام آفرینش را تحت تأثیر قرار دهد، زیرا دلی در این میان وجود دارد. راستی اگر همه دلبر بودند، همه دلدار بودند چه می‌شد؟ می‌شد؟ این‌جا جهان است و به‌ظاهر ماجرا جور دیگری است.

اما سیاه‌ دلان کژاندیش که آبروی نقطه را برده‌اند، شسته شدن خود را از زمین وقتی درمی‌یابند که مفهوم خانه نیز برایشان از بین رفته باشد. در آخر چه می‌شود؟ انسانیت حاکم می‌شود؟ و گل‌ها بر شاخه و در گلدان گواهی بر آن هستند؟