غرها برای که به صدا در می‌آیند؟

بسیاری از پژوهش‌های این حوزه ما را دعوت می‌کند تا از مواضع ذات‌گرایانه و نسبت دادن غرغر کردن به شخصیت افراد فاصله بگیریم و به خاطر داشته باشیم که غر زدن محصول میدانی از روابط است. افراد گوناگون، در موقعیت‌های متفاوت، می‌توانند تبدیل به یک غرغرو شوند و این مسئله به شخصیت آن‌ها مربوط نیست، بلکه غالبا نتیجۀ یک موقعیت است. مردان و زنان، هر دو، می‌توانند غرزن‌های قهاری باشند اما انگار مخاطب متفاوتی برای غرهای خود دارند. این تفاوت به این شکل بروز می‌کند که مردان عموما مردان دیگر را مخاطب غرهای خود قرار می‌دهند، درحالی‌که زنان در مورد این که به چه کس غر بزنند هیچ تبعیضی قائل نیستند! چه فرضیه‌هایی برای انحصار غر زدن مردان برای مردان وجود دارد؟ و با این که زن و مرد، هر دو، غر می‌زنند چرا غر زدن را زنانه می‌شناسیم؟