ورزش در اندیشه ی جامعه شناسان

رد پای بازی و ورزش را باید در تپه‌ماهورهای روزگار کهن و کوچه‌پس‌کوچه‌های هزارتوی یونان باستان جستجو کرد. ایامی که در کنار کوه المپ به پاسداشت زئوس پادشاه ‌خدایان، بازی‌های المپیک برپا می‌شد. رخدادی برای تقویت جسم و روح که فلسفۀ وجودی آن صلح و ترک مخاصمه و اتحاد بین دولت‌شهرهای یونان بود. پدیده‌‌ایی اجتماعی که بر اساس نظریۀ انرژی مازاد اسپنسر، همزاد انسان بوده و در ادوار مختلف تاریخ کارکردهای متفاوتی داشته به نحوی که الیاس آن ‌را یکی از عوامل اصلی متمدن‌شدن اروپا می‌داند و فلاسفه اجتماعی از آن به ‌منزلۀ ابزار ممتازی در فرآیند آموزش و اجتماعی‌شدن یاد می‌کنند. ورزش به ‌رغم این پیشینۀ کهن با تأخیر و از دهۀ 1970 در کانون توجه اصحاب علوم اجتماعی قرار گرفت و جامعه‌شناساسانی از جمله بوردیو و گیدنز به بن‌مایه‌های اجتماعی و فرهنگی آن پی بردند و آن ‌را کلید شناخت جوامع و مدخلی مناسب برای تحلیل فرهنگ ها و ساختارهای حاکم بر جامعه تلقی نمودند و عده‌ای از صاحب‌نظران نیز سودای بنیان‌گذاری نوعی از جامعه‌شناسی بر پایۀ مدل‌های ورزش و  بازی را در سر پروراندند.