بانوی نان زنجبیلی

نمایش‌نامه‌ی «بانوی نان زنجبیلی» با نمایش‌نامه‌‏های قبلیِ سایمون تفاوت چشمگیری دارد. برخلاف کمدی‏های سبک و شیرینی که او پیشتر نوشته ‏بود، این نمایش‌نامه یک درام تلخ با رگه‏ هایی از طنز است. چنان‌که یکی از منتقدان، اروین کلاین، اشاره کرده: «این نمایش‌نامه نخستین تلاش سایمون برای نوشتن اثری جدی و بی‏‏پرده بود».

سال ‏ها این باور وجود داشت که او این اثر را مشخصاً برای مورین استاپلتون نوشته است؛ کسی که برای اجرای این نقش جوایز تونی و درامادِسک را از آن خود کرد. نمایش‌نامه روایتگر زندگیِ یک خواننده‌ی کاباره است که زندگی حرفه‏ای، زناشویی و سلامتش در اثر اعتیاد به الکل از هم پاشیده است. سایمون در این نمایش‌نامه، برخلاف پلات بامزه و جذاب نمایش‌نامه‏های معمولش، پلاتی تلخ را برای تصویرکردن سقوط هنرمند برگزیده است.

در این نمایش‌نامه «طنز شیرین» همیشگی آثار او به «طعنه ‏های تیز و تلخ» گرایش پیدا کرده و کمدی اوـ برخلاف قبل که بر ریتم کمدی و پیچش موقعیت متکی بود ـ بیشتر بر روانشناسی شخصیت‏ها و دینامیکِ روابط تأکید دارد.

نمایش‌نامه‌ی «بانوی نان زنجبیلی» را می‏ توان هشدار پایان دوران خوش رؤیای آمریکایی و آغازگرِ گریز نیل سایمون از کمدی‏های همه‏پسند و تجاری به‌سوی نوشتن آثار واقع‌گرایانه‌ی اجتماعی برشمرد. تلاشی که در ادامه، بسیاری از طرفداران پروپاقرص او را از پیرامونش پراند، و توجه شمار زیادی از هواداران درام متعهدِ اجتماعی را به او جلب کرد.