کافکا بر صحنه 3: قصر

نمایشنامه‌ی «قصر»، اقتباسی صحنه‌ای از رمان ناتمام فرانتس کافکا است که با دراماتیزه‌کردن اولیه‌ی ماکس برود و اقتباس نمایشی دیوید فیشل سن و آرون لیچتر، در سال ۲۰۰۲ روی صحنه رفت و سپس توسط Dramatists Play Service منتشر شد. این اثر، با وفاداری به منطق مبهم و فضای خفقان‌آور منبع ادبی، جهان کافکایی را از صفحه به صحنه منتقل می‌کند و تجربه‌ای زنده از بیگانگی، قدرت بوروکراتیک و اضطراب وجودی می‌آفریند. داستان نمایش بر محور ک.، نقشه‌برداری بی‌نام، می‌چرخد که به روستایی می‌رسد تحت سلطه‌ی قلعه‌ای دوردست و دست‌نیافتنی. ک. مدعی است برای انجام مأموریتی رسمی فراخوانده شده، اما از همان آغاز در شبکه‌ای از مقررات متناقض، مجوزهای نامعلوم و ارجاعات بی‌پایان گرفتار می‌شود. هیچ‌کس در روستا قادر نیست سازوکار قدرت را توضیح دهد؛ مقامات قلعه یا غایب‌اند یا از طریق واسطه‌هایی سخن می‌گویند که خودشان نیز در هاله‌ای از ابهام عمل می‌کنند. تلاش ک. برای دسترسی، نه به پیشرفت، بلکه به تعلیق‌های تازه می‌انجامد و هر گام او را به دور باطل دیگری می‌کشاند. اقتـباس صحنه‌ای با حفظ ساختار دایره‌ای و منطق لغزان رمان، صحنه‌هایی می‌آفریند که گاه به‌ظاهر پیش‌برنده‌اند اما در نهایت به نقطه‌ی آغاز بازمی‌گردند. دستیاران متناقض، منشی‌های مطیع، و روستاییانی که هم شیفته‌ی قدرت‌اند و هم از آن هراس دارند، شبکه‌ای انسانی می‌سازند که در آن کنش فردی همواره در برابر سازوکارهای نامرئی خنثی می‌شود....