گستره ی خیال 1 - نمایش‌نامه‌های دهه‌ی 90 : راشومون

موریتو: چون پیوستم به آیین سامورایی هنرها آموختم از زبردستی و چالاکی تن و شمشیر؛ ‌تا خونی کم‌تر بریزم از مردمان. شگردها افزودم بر خویشتن از گم کردن ‌راهِ دیده‌های حریف و راه زدنِ بی‌هنگام تیغش تا فکندن پرتوی آفتاب بر دیدگان خون‌بارش به بازتابی از تیغِ آب‌گون. تا آنی بیابم و تُهی کنم جای‌گاه پیشین را؛ که هستی را به تیغ نیستی نسپارمش. من بسیار کردم راه‌های گریز را از یورش بی‌امان شمشیرهای تیز و افزودم میان‌راه‌های جابه‌جایی خویش را در نبرد رویاروی. من جنگ‌آوری را هنر کردم بر خود تا جای‌گزین شود با هر ستیز خون‌آلود. و خواستم براندازم رسم ننگینِ یک ساموراییِ پیروز پرزخم را در میدانی از سپاهیانِ بی‌جان. که‌سا: یال بلندِ اسبی تیزپا را دیده‌ای در باد؟ که چه‌گونه در دامش می‌افتند دل‌های بی‌قرار؟ دیدمش؛ دیدم آن روز به پریشانی خِنگ بادپا را توفنده‌تر از باد که می‌تاخت سوی کهن‌دروازه‌ی شهر و می‌راند از نگاهم موریتو را چو طوفانی، با شتاب.