بررسي چهار دهه تحولخواهي در ايران
در سالهاي بعد از انقلاب دو گرايش عمده به اسلام در سياست ايران وجود داشته و اين هر دو گرايش در مقاطع مختلف در ساختار سياسي ايران حضوري پر رنگ داشته. يکي از اين گرايشها اسلام سياسي و انقلابي است که اصولگرايان مدافع آناند و ديگري اسلام پسا سياسي که اصلاحطلبان از آن پيروي ميکنند. گرايش اول بر قرائتي از اسلام مبتني است که رويکردي انقلابي دارد؛ تأکيد اين گرايش بر مبارزه سياسي است و بر وجهي از اسلام که روحيه انقلابي و مبارز را تقويت ميکند. اصولگرايان مدافع اين گرايشاند. گرايش دوم اما در پي تطبيق اسلام با مدرنيته و دموکراسي و آزاديهاي اجتماعي است و معتقد به اينکه اسلام با دموکراسي و مدرنيته منافاتي ندارد و اين دو قابل جمع هستند.
رحمن قهرمانپور در کتاب بررسي چهار دهه تحولخواهي در ايران اين دو گرايش را به عنوان اصليترين گرايشهايي که آينده تحولات سياسي در ايران را رقم خواهند زد بررسي کرده است.
چنانکه در کتاب ميبينيم اين هر دو گرايش دو وجه از تحولخواهياند. در وجه اول که همان اسلام سياسي است تحولخواهي به صورت انقلاب بروز کرده و در وجه دوم يعني اسلام پسا سياسي به صورت اصلاحات.
نويسنده در اين کتاب تحولخواهي در ايران پس از انقلاب را در پيوند با هويت ديني مورد بررسي قرار داده و تأثير هويت ديني و اسلامي را بر سياست ايران نشان داده است.
بررسي چهار دهه تحولخواهي در ايران را انتشارات روزنه منتشر کرده است.
درباره نويسنده: رحمن قهرمانپور (-1354)، نويسنده و پژوهشگر ارشد روابط بينالملل ديپلماسي ايراني.
