سرنوشت های سینما - سه گفت و گو با ژان لوک گدار

سرنوشت‌(های) سینما سه مصاحبه با ژان لوک گدار در سال 2000 است. گدار از برجسته‌ترین چهره‌های فیلم ساز در جنبش سینمای نوین فرانسه است. دوره‌ای بین 1950 تا اوایل دهه 1960 میلادی. در این سه مصاحبه او هم از فیلمسازی خودش می‌گوید و هم از آینده و سرنوشت سینما.
اواخر ژانویه 2000 . ژا ن‌لوک گدار به تازگی فیلم برداری آخرین فیل ماش، «در ستایش عشق» را تمام کرده است و ما امیدواریم تا گام بعدی، یعنی فرآیند ویرایش و تدوین فیلم، برداشته شود. به‌هرحال از آنجا که گدار نقشی در فیلم بعدی آن ماری می‌اوِیل که فیلمبرداری‌اش از فوریه شروع می‌شود به‌عهده دارد قرار ملاقات ما برای دو ماه به تعویق می‌افتد. چند هفته بعد، ماه مارس. در فاصله این مدت به‌خاطر شماره ویژه‌ای که مجله «کایه‌دوسینما» در دست تهیه دارد و سوالهایی که آنجا طرح میکند. انگیزه دیدار ما با گدار تغییر کرده است. ما می‌خواهیم از او بپرسیم درباره تمام تحولات اخیر چه فکر میکند و مهمتر، به عنوان کسیکه هم فیلمساز است و هم تماشاگر فیلم، چگونه آنها را تجربه میکند. گدار با اصل مصاحبه موافقت میکند، اما شرطی هم تعیین می‌کند. ما باید برای او نواری از نسخه ویدئویی فیلم «تلألو» استنلی کوبرکی ببریم. یادمان اگر برود باید قید مصاحبه را هم بزنیم.
هر مصاحبه‌ای کم‌وبیش مانند بازی تنیس است و این گزاره مخصوصاً اگر پای ژان‌لوک گدار در میان باشد بیشتر صدق میکند. فیلمساز بازی را توانمندانه آغاز میکند و با رو کردن برگ برنده‌اش امتیاز سرویس را از ما می‌گیرد )پاسخ‌اش به اولین سؤال ما(، با چند ضربه دور از دسترس ادامه می‌دهد) «من متأثر می‌شوم وقتی نقد منتقدها را می‌خوانم، چه در «کایه» یا هر جای دیگر، و می‌بینم نویسنده به‌خوبی می‌توانسته است حرف متفاوتی بگوید، یا همان حرف‌اش را درباره فیلم متفاوتی بگوید»(، اما غالباً ترجیح می‌دهد سرضربه‌ای بلند بزند، چندانکه بازی بچرخد. برخلاف انتظار ما او همچنین آشکارا می‌خواست تا به مناقشه‌ای که اخیرا در فرانسه پا گرفته است و میانِ فیلم‌سازها را با منتقدها شکرآب کرده است دامن بزند؛ ضربه‌ای قوی، حساب شده و پُرمنفعت، مثل بقیه ضربه‌ها، درست عقب زمین بازی. و نوار ویدئویی «تلألو»؟ گدار این نوار را می‌خواست تا بخش‌هایی از آن را برای استفاده در فیلم کوتاه تازه‌اش، «خاستگاه سدة بیست‌ویکم »، گلچین کند.