کتاب دربارهي خوب بودن به شما ميآموزد که چگونه خيرخواه باشيد، چگونه ببخشيد، چگونه معمولي باشيد و چگونه قوت قلب دهيد. اينکه خوبي با قدرت سازگار است به هيچوجه نشانهي سادهلوحي نيست.
از نظر نويسنده کتاب دربارهي خوببودن، خوبتر بودن يعني: زودرنج نبودن، صبور بودن، آمادگي بيشتر براي شنيدن، صميميتر بودن و گوشت تلخ نبودن. خوب بودن خصيصهاي بسيار مهم است که ممکن است در شرايط دشوار از ياد ببريم.
در قسمتي از کتاب دربارهي خوب بودن ميخوانيم:
يک مسير بنيادي براي حفظ آرامش و محبت نسبت به ساير آدمها، حتي در موقعيتهاي بسيار بغرنج، توانمندي ايجاد تمايز ميان آن چيزي است که مردم انجام ميدهند و آن چيزي که قصد داشتند انجام دهند. در قانون، اين تمايز در مفاهيم متضاد قتل عمد و قتل غيرعمد لحاظ شده است. چه بسا نتيجه يک چيز باشد؛ پيکري غرقه در خون است اما به صورت جمعي احساس ميکنيم اينکه انگيزههاي ارتکاب قتل چه بوده است، تفاوت بزرگي ايجاد ميکند.
ما دلايل خيلي خوبي داريم که نسبت به نيتها حساس باشيم: اگر عمل عامدانه باشد، آنگاه عامل آن عمل همواره منشأ خطري است که بايد از اجتماع در برابر او محافظت کرد. اما اگر آن عمل اتفاقي رخ داده باشد، عامل از صميم قلب عذرخواهي و اعادهي خسارت خواهد کرد. چنين کاري ضرورت مجازات و اعمال خشم را کاهش ميدهد. خودتان را در رستوراني تصور کنيد که در آن پيشخدمت ليواني پر از نوشيدني را روي لپتاپ شما سرنگون ميسازد. خسارت سنگين است و خشم شما دارد فوران ميکند. اما اينکه اين اتفاق حادثه باشد و يا نقشهاي از پيش طراحي شده، تعيين ميکند که پاسخ مناسب چيست. ميل از پيش تعيين شدهي پيشخدمت به خرابکاري علامت اين است که او ميخواهد با شما شاخ به شاخ شود. شايد لازم باشد گامهاي دفاعيِ محکمي برداريد. يعني براي مثال، بر سرش فرياد بکشيد يا کمک بخواهيد. اما اگر اين يک حادثه بود، آن شخص دشمن شما نيست. نيازي نيست که به او ناسزا بگوييد. در واقع بخشنده بودن و مهربان بودن بسيار معنادار است؛ چرا که خيرخواهي خودبهخود راهش را به سوي شما باز ميکند.
