ليل لوندز، با ارائه 92 رويکردي که انسانهاي موفق در زندگي روزمره خود بهکار ميگيرند به شما ميگويد اين دسته از افراد لزوماً برتر از شما نيستند، باهوشتر، زيباتر يا با سوادتر نيستند. برخي از آنها نه ارثي دريافت کرده نه با همسري ثروتمند ازدواج کردهاند. ولي اعتماد به نفس دارند و به هرچه ميخواهند ميرسند. چرا؟ زيرا آنها داراي مهارت چگونگي برخورد با همنوع هستند. آنها ميدانند چگونه قلبها را تسخير کنند. آنها ميدانند چه کنند تا استخدام شوند، تا ترفيع بگيرند، تا مشتريان، آنها را به رقبا ترجيح دهند.
در بخشي از کتاب ميخوانيم:
همان طور که اولين نگاه بايد چشمهاي طرف مقابلت را خشنود کند، اولين کلماتت هم بايد گوش او را نوازش دهد. زبان تو يک تابلوي خوشآمدگويي است که بر روي آن نوشته شده «خوش آمديد» يا «نزديک نشويد.» براي اينکه همصحبتت احساس کند به او خوشآمد ميگويي، بايد در گپ زدن استاد شوي.
گپ زدن؟ از اين کلمه بدت ميآيد؟ با شنيدنش تنت از نفرت به لرزه ميافتد؟ اين دو تا کلم? کوچک حتي تيري بر قلب آدمهاي نترس و بيباک است. کافي است آنها را به مهمانياي دعوت کني که کسي آنها را نميشناسد؛ آن وقت حتي اسم آن مهماني حالت تهوعآوري در آنها ايجاد ميکند. اگر اين حرفها برايت آشناست، از اين واقعيت مسلم آرامش بگير که: هر چقدر شخص باهوشتر باشد، بيشتر از گپ زدن بدش ميآيد. من سالهاست به عنوان مشاور کار ميکنم و با بيش از پانصد شرکت کار کردهام. در اين مدت چيزي را کشف کردهام که واقعاً مرا شوکه کرد. مديران اجرايي رد? بالا که بهراحتي ميتوانستند با هيئت مديرهها مذاکرات مفصل داشته باشند و يا براي سهامدارانشان سخنراني کنند، اعتراف کردند که در مهمانيهاي ناآشنا مثل بچههاي گمشده احساس سردرگمي ميکنند.
