نامهي سرمدي
از مهدي فطرتي نوشتههايي پراکنده به جا مانده است؛ نوشتههايي حاوي خاطرات و تأملات او و بيان درگيريهايش با اغتشاش و تضادهاي دروني خود و نيز تضادهاي جهان بيرون و ديدگاههاي انتقادياش به جامعه و فرهنگ و ... . فطرتي دوست دارد اين نوشتههاي پراکنده و مغشوش را به رمان تبديل کند اما در زمان حياتاش موفق نميشود به آنها سر و سامان و انسجامي بدهد. بعد از درگذشت فطرتي همسرش – سرور سرمدي – نوشتههاي پراکنده او را براي محمدرحيم اخوت ميفرستد. مجموع اينهاست که رمان نامهي سرمدي محمدرحيم اخوت را پديد آورده است؛ رماني تشکيل شده از نوشتههاي فطرتي و رسيدن اين نوشتهها به دست محمدرحيم اخوت از طريق سرور سرمدي.
آنچه ميخوانيد سطرهايي است از اين رمان: «بعد از آن جشن تولد پنجاهسالگي، به فکر افتادم برگردم ببينم در اين پنجاه سال چه کردهام. شروع کردم به نوشتن يادداشتهايي مربوط به سرگذشت و زندگي خودم. فرنگيس ميگفت: اينها به درد کسي نميخورد که آدم وقتش را صرف نوشتن آن کند. عين حرفهاش حالا يادم نيست؛ اما يادم است که ميگفت هيچکس نميتواند خودش را درست ببيند و بنويسد. اين کار حداکثر شبيه ديدن تصوير خودمان در آينه است. هرچه هم واضح و بي اعوجاج باشد، باز عکس آن چيزي را نشان ميدهد که ما هستيم. طرف راست ما ميشود طرف چپ تصوير. نگاه به رو به رو ميشود نگاه به پشت سر...»
رمان نامهي سرمدي با همکاري نشر آگاه و نشرِ بان منتشر شده است.
درباره نويسنده: محمدرحيم اخوت (- 1324)، داستاننويس و منتقد ادبي ايراني.
رتبه گودريدز: 3 از 5.
