پدر حضانتی

پدرِ حضانتي
يک روايت اتوبيوگرافيکِ دلنشين، شيرين و در عين حال تلخ و اندوهبار درباره پدري از دست رفته. راوي رمان پدرِ حضانتي، نوشت? ديديه وَن کولارت، مردي است که از پدرش و خطاب به او سخن مي‌گويد؛ اين مرد در واقع خود ديديه وَن کولارت است که از پدرش که وکيلي محبوب و انساني شريف بوده حرف مي‌زند و از روابطش با پدر و از شخصيت او و دغدغه‌هاي اجتماعي‌ و شفقت و انسانيت‌اش. پدرِ حضانتي رماني است در سوگ يک پدر دوست‌داشتني که راوي جاي خالي او را به شدت در زندگي‌اش احساس مي‌کند. اين روايت البته روايتي سوزناک و سانتي‌مانتال نيست، بلکه روايتي واقع‌گرايانه است که جلوه‌هاي گوناگون شخصيت پدر راوي را به نمايش مي‌گذارد؛ پدري با خصوصياتي ضد و نقيض که در بخشي از رمان از زبان راوي خطاب به او که ديگر نيست مي‌خوانيد: «جلو ورودي کليسا و در قبرستان هم? آدم‌ها، از هر نسلي که بودند، در ستايش تو يک پرسش دردناک را تکرار مي‌کردند، "بعد از اين ديگر چه کسي مرا خواهد خنداند؟" تو؛ بازيگر نافذ، بامزه، غيرقابل‌کنترل، خودمحور و انسان بخشنده و سودمندي بودي که با بدل کردن درام‌هايت به نيروي حيات، رنج‌هايت به انرژي مثبت، افسردگي‌هاي مُزمنت به شوخ‌طبعي ويرانگر و جنون مادرزادي‌ات به سخت‌گيري شغلي، يک قرن را سپري کرده بودي.
تو؛ وکيل وسواسي و دلقک خستگي‌ناپذير، قهرمان جنگ غيرنظامي، مرد قانون که در سال‌هاي اشغال فرانسه توسط ارتش آلمان نزد کمونيست‌ها بسيار محترم شده بودي...»
پدرِ حضانتي با ترجمه و مقدم? بنفشه فريس‌آبادي در نشر چشمه منتشر شده است.
درباره نويسنده: ديديه وَن کولارت (- 1960)، داستان‌نويس بلژيکي‌تبارِ فرانسوي.