فقط روزهايي که مينويسم
آيا نوشتن کارِ آدمهاي تنبل است؟ آيا لذت بردن از داستانهاي ژانر لذتي است که نبايد آن را به کسي بروز داد؟ آيا نويسندگان خوب وقتي حرف ميزنند هم همانقدر جذاب و شيرينسخناند که در نوشتههايشان؟ زندگي نويسندگي چه جور زندگياي است؟ و آيا دوران شاهکارهاي ادبي به پايان رسيده است؟
آرتور کريستال در پنج جُستاري که در کتاب فقط روزهايي که مينويسم گرد آمده اين پرسشها را پيش ميکشد و ميکوشد از منظر خود به عنوان يک نويسنده و کتابخوان قهار پاسخهايي براي اين پرسشها بيابد. کريستال که از جستارنويسان موفق و مطرح آمريکايي است در اين جستارها با قلمي شيرين و طناز نکاتي باريکتر از مو را در باب ادبيات و نوشتن مطرح ميکند و انگشت روي مقولههايي ميگذارد که بعضي از آنها اگر هم براي خواننده آشنا باشند از منظر او و از وراي شيوه نگارشاش نوري تازه بر آنها تابانده ميشود.
فقط روزهايي که مينويسم شامل پنج جستار روايي درباره نوشتن و خواندن است. عنوانهاي اين جستارها عبارتند از: «سخنگوي تنبلها: چرا موفق نبودن آسان نيست؟»، «لذتهاي گناهآلود: آيا دعواي داستان ادبي و داستان ژانر رو به پايان است؟»، «وقتي نويسنده حرف ميزند: چرا بهتر است خالق متون محبوبمان را نبينيم؟»، «زندگي و نويسندگي: چرا زندگي و حرفه نويسنده از هم جدا نيست؟» و «ديگر کتاب نميخوانم: آيا خواننده واقعي آخر داستان معلوم ميشود؟»
اين کتاب با ترجمه احسان لطفي در مجموعه «جستار روايي» نشر اطراف منتشر شده است.
درباره نويسنده: آرتور کريستال، جستارنويس، ويراستار و فيلمنامهنويس. برنده جايزه بهترين جستارنويس سال 2010 در آمريکا.
رتبه گودريدز: 38/3 از 5.
