انسان و رسانه

رسانهْ واقعیتی پُرسروصدا و هیجان‏انگیز است و، مانند همۀ شئون مدرن، خاصیتی جاه‏‌طلبانه دارد. ازاین‏‌رو، می‏‌توان انتظار داشت آن‏گاه که پای رسانه به جایی باز می‏‌شود جای هنر و اندیشه تنگ شود. رسانه «توجه» را به خود معطوف می‏‌کند و توجهْ همۀ دارایی هنر و اندیشه است که به تاراج می‏‌رود‏. بی‏‌محابا سخن گفتن و سخن شنیدنْ همگان را از شنیدنِ سخنِ حقیقت محروم می‏‌کند. زبانْ خانۀ وجود است. نحوۀ هستیِ ما در زبان ما آشکار می‏‌شود. آن‏گاه که انسان گوش می‏‌سپارد می‏‌تواند هستیِ اصلی خویش را بیابد. اما اکنون که رسانه‏‌ها به‏‌جای انسان سخن می‏‌گویند، گویی هیچ صدایی به گوش نمی‏‌رسد.

بریده‌ای از کتاب انسان و رسانه

چرا متخصصان گفت‏‌وگو، مانند دیپلمات‏‌ها، که سال‏‌ها برای مذاکره آموزش می‏‌بینند و تنها کسانی هستند که برای گفت‏‌وگو پول می‏‌گیرند، غالباً کمترین نتیجه را از گفت‏‌وگو به ‏دست می‏‌آورند و اغلب بلافاصله پس از جلسه‏‌های طولانی مذاکره نشست‏‌های مطبوعاتی پُر از سوءتفاهم برگزار می‏‌شود؟ البته برای بعضی‏‌ها تفاهمْ موضوعی ساده و پیش‏‌پاافتاده است. در فیلم پدرخوانده وقتی عروسِ تازه‏‌وارد خانواده از مایکل کارلئونه، با بازی درخشان آل‏پاچینو، می‏‌پرسد: «واقعاً چطور ممکن است که چنین قراردادی را فقط با یک چک هزاردلاری به سرانجام رساند؟» مایکل می‏‌گوید: «خیلی سخت نبود. اگر دن کارلئونه بخواهد بر روی موضوعی عجیب‏‌وغریب تفاهم کند، کافی است هفت‏‌تیرش را روی شقیقۀ طرف مقابل بگذارد و از او با لبخند بخواهد امضا کند!»