جهان های اثیری و چند داستان دیگر

اما این مرگْ ساعتی به من داده می‌شود و بعد لغوش می‌کنند، همان‌طور که هر مرگی را، هرگونه مرگی را هم فسخ می‌کنند، نیش مرگ را بیرون می‌کشند و همۀ گناهانم را می‌بخشند، همان‌طور که وعده‌اش را به ما داده‌اند. می‌دانم وقتی خورشید تمشکی‌رنگ سنگین اما خالی از گرما در افق جلوه‌گر می‌شود از کدام تقاطع عبور خواهم کرد و زیر کدام درخت پشت چراغ راهنمایی خواهم ایستاد. می‌دانم وقتی خورشید در آسمان مثل نقاشی‌های جنون‌آمیز ویلیام ترنر با همۀ شکوه سپید و مخوف بامدادی‌اش ظاهر می‌شود از کدام جاده خواهم پیچید، نور خورشیدی که چشم رانندگان همۀ ماشین‌هایی را که همراه با من در زمستان به‌سرعت می‌رانند و به سمت شمال شرق در حرکت‌اند کور می‌کند. همۀ ارتش راننده‌ها، همۀ ما آدم‌آهنی‌ها، هم‌زمان آفتابگیرها را پایین می‌آوریم و عینک آفتابی می‌زنیم و دندان‌قروچه‌کنان در این دنیای طاقت‌فرسا راهی برای خود می‌جوییم.