شاهنامه فردوسی قابدار

شاهنامه شاهکار منظوم فردوسي، حماسه سراي بزرگ ايراني است. شاهنامه داراي داستان‌هاي، پهلواني، احساسي، برخي هم خيال‌گونه و خواب‌گونه و تعدادي فيلسوفانه و بعضي حماسي است. شاهنامه از آن رو شاهکار است که خالقش بر زبان‌هاي عربي و فارسي مسلط بوده و در مثل‌سازي، فصاحت و بلاغت کلام، آگاهي به علوم زمانه چيره‌دست بوده و خلقيات تاريخي ايرانيان را به خوبي درک مي‌کرده است.
به قول فردوسي اين اثر داراي شصت هزار بيت بوده ولي نسخه‌هايي که اکنون در دست است تنها حاوي 52 هزار بيت مي‌باشند. شاهنامه بزرگ فردوسي که پس از ستايش آفريدگار عالم با داستان کيومرث، هوشنگ، طهمورث و جمشيد و ضحاک شروع مي‌شود، ماندگارترين افسانه‌هاي ايران را روايت مي‌کند و تا پادشاهي فرخزاد و يزدگرد ادامه مي‌يابد. اينکه مي‌گويند سلطان محمود از او خواهش کرد تا شاهنامه را منظوم کند، سهو و غلط است چراکه به نص فردوسي شاهنامه در سال 400 انجام يافت و به اختلاف روايات 25 يا 30 يا 35 سال در نظم آن زمان برده و چون مدت 30 سال بيشتر تکرار شده، گويا مابقي تاريخ تقريبي يا الحاقي باشد. بنابراين فردوسي در سال 365 يا 370 يا 375 به نظم شاهنامه شروع کرده است.