نگاه نو: سی سال در جست و جوی حقیقت و آزادی

کتاب «نگاه نو» نوشته علي ميرزائي
سي‌سال در جست‌وجوي حقيقت و آزادي
ثبت خاطرات و مشاهدات افراد در زندگي از مواردي است که از گذشته تا به امروز براي افراد جذابيت داشته است. اما گاهي خاطرات و ثبت وقايع در موقعيت‌هاي سياسي و اجتماعي به مستندهايي تاريخي تبديل مي‌شوند که براي مطالعه افراد جذابيت بيشتري دارند. کتاب «نگاه نو» نوشته علي ميرزائي تجربه‌هاي سي سال فعاليت مطبوعاتي اوست.
ميرزائي مي‌نويسد: «هدف از انتشار اين کتاب مستندسازيِ تجربه‌اي سي ساله است. بدين منظور که آن‌چه در اين سي سال انجام شده از يادها نرود، براي آيندگان بماند، و شايد مديران مطبوعات، سردبيران، روزنامه‌نگاران و مجله‌نگاران، به ويژه نورسيدگان، را نيز به کار بيايد، و استادان علوم ارتباطات، به‌ويژه مدرسان روزنامه‌نگاري، اگر خواستند دانشجويان خود را با تجربه‌اي مکتوب و مستند آشنا کنند، به آن ارجاع دهند...»
درباره کتاب «نگاه نو»
کتاب مانند مستندي تاريخي است که با مشاهدات و گاهي هم خاطرات بيان شده است.
در بخشي از کتاب نگاه نو مي‌خوانيم:
روزنامه‌نگاران که در دهه‌هاي 1330 و 1340 و 1350 گل کردند و مشهور شدند به آموزش رسمي دانشگاهي چندان اعتقادي نداشتند اگرچه در 1343 مدرس? عالي روزنامه‌نگاري به همت مؤسس? کيهان، که مصطفي مصباح‌زاده مالک و مدير آن بود، تأسيس شده بود. قريحه و علاقه‌مندي و انگيزه، دانستن مجملي از قواعد دستورزبان فارسي، و داشتن توانايي نوشتن ـ‌ خوب نوشتن يا تقريبا خوب نوشتن ـ را کافي مي‌دانستند. «شّم» روزنامه‌نگاري هم مهم بود، ولي پس از مدتي کار کردن بود که بزرگان تشخيص مي‌دادند کسي شّمِ روزنامه‌نگاري دارد يا ندارد. به ياد دارم که در يکي از روزهاي مديريت و سردبيري ماهنام? علمي ـ فني دانشمند آقايي مراجعه کردند و با برشمردن سوابق کاريِ خود، از جمله در روزنام? اطلاعات، تقاضاي کار در تحريري? دانشمند کردند. ايشان در معرفي خود همه‌چيز گفتند جز اين‌که در چه رشته‌اي درس خوانده‌اند و پاي? تحصيلاتشان چيست. روشن‌تر بگويم: در کدام دانشگاه، در چه رشته‌اي، و تا کدام مرحل? تحصيلي (ليسانس، فوق‌ليسانس، دکترا) تحصيل کرده‌اند. گفتند ديپلم دارم! پرسيدم با ديپلم مي‌خواهيد در تحريري? دانشمند کار کنيد؟ گفتند «بله»! و ادامه دادند که روزنامه‌نگاران نامدار جهان تحصيلات عاليه نداشته‌اند و اگر داشته‌اند هم در رشت? روزنامه‌نگاري نبوده است. کارمان البته با ايشان سرنگرفت، ولي با چند مورد مشابه که برخورد کردم اصل بر همين بود: روزنامه‌نگاري نياز به تحصيلات عالي ندارد، و اگر هم داشته باشد ضرورتا در رشت? روزنامه‌نگاري باشد. البته اين دومي شامل خود من هم مي‌شود، که در دانشکد? حقوق و علوم سياسي دانشگاه تهران در رشت? علوم سياسي درس خواندم و دور? فوق ليسانسم رو به پايان بود ولي کار را نيمه کاره رها کردم و رفتم به رشت? علوم کتابداري و اطلاع رساني که حالا نامش شده است علم اطلاعات و دانش شناسي.
عده‌اي نيز روزنامه‌نگاري و مشهور شدن از اين طريق را پلکان ترقي (ترقي با معيارهاي خودشان) در سلسله مراتب سياسي و اجتماعي مي‌دانستند. در سال‌هاي اخير با مطرح شدن پديده‌اي به نام سهمي? کاغذ و رايج بودن قيمت‌هاي متفاوت ارز، گروهي به طمع پولدار شدن به اين عرصه پاي گذاشتند و تا جايي که خود ديده‌ام و شهادت مي‌دهم اکثر آنان موفق هم بوده‌اند. البته اين وصف حالا اکثريتي از مديران مطبوعات است نه روزنامه‌نگاران.
درباره نويسنده کتاب «نگاه نو»
علي ميرزائي روزنامه‌نگار، سياستمدار و مدير فوتبال ايراني است که در سال 1949 به دنيا آمد. او همچنين مدير کتابخانه‌هاي کانون پرورش فکري کودکان و نوجوانان بوده است. ميرزائي مدتي معاون وزير اقتصاد در دور? دوم رئيس جمهوري خاتمي بود. همچنين مدتي هم رئيس باشگاه فرهنگي ورزشي پرسپوليس بود. علي ميرزائي در مدت زمان فعاليتش سردبير مجلات برنامه و توسعه، دانشمند، هماهنگ، پرسپوليس، فراز و نگاه نو بوده است.
درباره نشر کتاب «نگاه نو»
کتاب تأليفي «نگاه نو» با عنوان فرعي «سي‌سال در جست‌وجوي حقيقت و آزادي» را نشر نگار? آفتاب چاپ و منتشر کرده است.