تاریخ خاص تنهایی

کتاب «تاريخ خاص تنهايي» نوشته‌ي احمد آلتان، با عنوان اصلي Yalnizligin Ozel Tarihi رماني ترکيه‌اي است که توسط انتشارات فرهنگ نشر نو روانه‌ي بازار نشر شده است. اين رمان همچون زندگي نويسنده‌اش سرشار از غافلگيري و تأثر و تأمل است. رماني از يک نويسنده‌ي ترک که به سبب فعاليت‌هاي آزادانه‌اش، بارها مورد تمجيد و تشويق جشنواره‌هاي مختلف قرار گرفته است.

مروري بر کتاب «تاريخ خاص تنهايي»:
زمان گذشته است و زمانه لباس ديگري بر تن دارد، با اين همه تنهايي، تنهايي است! و تاريخ خاص خودش را دارد. يک بار ديگر اين جمله را بخوانيم، تنهايي، تنهايي است؟ تاريخ خاص خودش را دارد؟ و اين بار به اين دو پرسش بينديشيم. به احتمال غريب به يقين پاسخ منفي است، يا دست‌کم در ادبيات اوضاع از اين قرار نيست. البته اگر تنهايي موضوع انديشه‌ي متفکر يا فيلسوف باشد مي‌توان تنهايي را به شکل يک مفهوم انتزاعي پذيرفت و تعميم داد؛ اما اين‌جا وادي ادبيات است و اين «تاريخ خاص تنهايي» است که مختص «احمد آلتان» است، هر چند اين تنهايي خاص را به جان شخصيت ساختگي‌اش يعني خسروبيک انداخته است. البته احمد آلتان 73 دارد، يعني سن و سالش به شخصيت ساختگي‌اش نزديک است، پس شخصيت چندان هم نبايد ساختگي باشد. عشق تنهايي را تشديد مي‌کند، آن هم عشق پيري و درمان اين درد وصال است. اما گفته‌اند که وصل آفت عشق است. اين‌که وصال تلخ باشد يا شيرين بحث ديگري است، اما کيست که نخواهد عشقش به وصل بينجامد؟ آن هم عشق در دوران پيري، دوراني که مرگ به سرعت آدمي را تهديد مي‌کند. «تاريخ خاص تنهايي» روايتي است از عشق در چنين دوراني و حتماً‌ براي خواننده جذاب خواهد که بداند خسروبيک کيست، چه مي‌کند، چگونه عاشق مي‌شود، چرا تا اين حد تاخير داشته است، معشوقه‌ي او کيست، چگونه دل عاشق را ربوده است؛ و شايد فرض دردناک اين باشد که معشوق يک شکنجه‌گر تمام‌عيار است، يک دام سيار که چشم به راه صيدي دندان‌گير است؛ يا نه! چراغي است پر فروغ بر تاريکي دوران پيري. هر چند شايد دير باشد، دير سراغ عشق رفته باشد يا کسي چه مي‌داند، شايد عشق دير به سراغش آمده است. آنچه بديهي است اتفاقي است که دارد همه چيز را مي‌لرزاند و هرچه هست، بسيار مهيج و نفس‌گير است اين روايت احمد آلتان در کتاب تاريخ خاص تنهايي؛ و خبر بهتر اين‌که ترجمه‌ي بسيار خوب و رواني هم دارد.

برشي از کتاب «تاريخ خاص تنهايي»:
رستوران تقريباً خالي به نظر مي‌آمد. در داخل گلدان‌ها نخل‌هاي کوتاهي وجود داشت. دور يکي از ميزهاي انتهاي رستوران نشستند. زن طوري به خسروبيک خيره شده بود که گويي او را وارسي مي‌کرد. آرنجش را روي زمين و چانه‌اش را به دستش تکيه داده بود. خسروبيک از راحتي زن احساس نگراني عجيبي مي‌کرد، نمي‌توانست خودش را رها کند. زن بعد از اينکه لحظاتي به او نگاه کرد، گفت:
ـ من هنوز اسمم را نگفته‌ام...
خسروبيک به شدت تعجب کرد.
ـ اسمم رزماري است...
خسروبيک ناگهان احساس خوشحالي کرد. از همان اول در کنار زن احساس شرم و خجالت مي‌کرد. ترسش از اينکه مورد تمسخر قرار بگيرد از بين رفت.
ـ اسم من هم خسروست.
ـ اهل کجا هستيد؟
ـ اهل قفقاز هستم.
ـ من اهل اسکاتلند هستم. کارتان چي است؟
ـ‌ کارم خريد و فروش غلات است. تاجر عمده‌فروش هستم.
رزماري صورتش را نزديک برد.
ـ بايد کار هيجان‌انگيزي باشد.
خسروبيک پشت به صندلي داد و سيگاري روشن کرد.
ـ گاهي...
ـ من باستان‌شناس هستم... گمانم بهتان گفتم.
ـ کار شما بايد هيجان‌انگيز باشد.
رزماري خنديد. در خنده‌اش چيزي وجود داشت که در نظر خسروبيک ناخوشايند بود، اول آن را درک نکرد اما بعد فهميد که چيزي مثل شهرستاني بودن است. زن مثل مردم عامي مي‌خنديد. در خنده‌ي او، گستاخي دختري ديده مي‌شد که کودکي‌اش در محله‌هاي فقيرنشين سپري شده بود و هيچ آموزشي او را تغيير نداده بود.

درباره احمد آلتان، نويسنده‌ي کتاب «تاريخ خاص تنهايي»:
احمد خسرو آلتان 1950، زاده‌ي آنکارا، نويسنده و روزنامه‌نگار ترکيه‌اي است. او سال‌ها به عنوان ستون‌نويس در روزنامه‌هاي حريت، گونش، مليت و يني يوزيل کار کرد. زماني که او براي روزنامه‌ي مليت «Milliyet» کار مي‌کرد، به دليل مقاله‌اي که در اين روزنامه در مورد يک کشور ساختگي صحبت کرد، اخراج شد. او موسس و سردبير روزنامه طرف «Taraf» بود که در سال 2007 فعاليت پخش خود را به همراه «الو ار» آغاز کرد و پس از خروج الو ار به تنهايي به سردبيري ادامه داد. او همچنين به عنوان ستون‌نويس در همان روزنامه مقالاتي مي‌نوشت. در سپتامبر 2008، آلتان به دليل نشر مقاله‌اي که به قربانيان نسل‌کشي ارامنه اختصاص داده بود، متهم شد که به ترکيه توهين کرده است. روزنامه‌ي «طرف» که او سردبير آن است، جايزه‌ي «آزادي و آينده رسانه‌ها» را که يکي از معتبرترين جوايز مطبوعاتي جهان است، از سوي بنياد رسانه‌اي بانک لايپزيگ در سال 2009 دريافت کرد. همچنين آلتان «جايزه صلح هرنت دينک» را دريافت نيز دريافت کرده است. اين جايزه به افرادي اعطا مي‌شود که کارشان الهام‌بخش و پر اميد است. احمد آلتان در دسامبر 2012 از جايگاه خود در روزنامه‌ي «طرف» استعفا داد.

درباره‌ي عليرضا سيف‌الديني مترجم کتاب «تاريخ خاص تنهايي»:
عليرضا سيف‌الديني منتقد و مترجم ايراني، اهل تبريز و متولد 1346 است. عليرضا سيف‌الديني کار ترجمه‌اش را از 21 سالگي آغاز کرد. از آثار او مي‌توان به کتاب‌هاي سندباد، بازنويسي حکايات اصلي هزار و يک شب و کتاب مرد کوهستان، که ترجمه‌ي رماني از ياشارکمال است، اشاره کرد.
عليرضا سيف‌الديني در سال 1382 براي بهترين نقد ادبي، توانست جايزه‌ي ادبي صادق هدايت را از آن خود کند. عليرضا سيف‌الديني در سال 2005 از طرف انجمن مستقل بين‌المللي شاعران و نويسندگان به بريتانيا دعوت شد. در سال 2006 با دعوت از انجمن مستقل ادبي «همسايه در را باز کن» در دانشگاه‌هاي استانبول و آنکارا به شعرخواني و سخنراني پرداخت. همچنين سيف الديني، داور ثابت جايزه ادبي مهرگان است.
از ديگر ترجمه هاي او مي‌توان به کتاب سياه، اورهان پاموک، انتشارات نيلوفر و کتاب زخمي، اردال اوز، چاپ نخست 1381 نشر چشمه اشاره کرد. همچنين او ترجمه‌ي دو کتاب ديگر از احمد آلتان، به نام‌هاي مردن آسان‌تر از دوست داشتن است، احمد آلتان، نشر نو و کتاب عشق روزهاي بلوا، احمد اولتان، نشر ققنوس را نيز انجام داده است.