کالیبان و ساحره - زنان، بدن و انباشت بدوی

بخشي از کتاب کاليبان و ساحره:
سياست جنسي، ظهور دولت و ضدانقلاب
بااين حال، در پايان سده‌ي پانزدهم ضدانقلاب در هر سطحي از حيات اجتماعي و سياسي در حال شکل گيري بود. نخست، تلاش‌هايي از سوي مقامات سياسي صورت مي‌گرفت تا با جوان‌ترين و ياغي‌ترين کارگران مرد همکاري کنند، آن هم به واسطه‌ي سياست جنسي شريرانه‌اي که به اين کارگران امکان دسترسي به رابطه‌ي جنسي رايگان مي‌داد، و تضاد طبقاتي را به تضاد با زنان پرولتر بدل کرد. ژاک روسيو ( 224) ، در تن فروشي در سده‌هاي ميانه ( 225) (1988 ) ، نشان داده‌است که در فرانسه، مقامات شهرداري عملاً از تجاوز جرم زدايي کردند، مشروط به اين که قربانيان زنان طبقه‌ي فرودست باشند. در ونيز سده‌ي چهاردهم، تجاوز به يک زن مجرد پرولتر به زحمت چيزي بيش از پشت دستي زدن تلقي مي‌شد، حتا در نمونه‌هاي بسياري از تجاوز گروهي. ( روگيه رو ( 226) ، 1989: 108 ـ 91 ) اوضاع در اکثر شهرهاي فرانسه نيز به همين ترتيب بود. در آن‌جا، تجاوز گروهي به زنان پرولتر به عملي رايج بدل شد که عاملان آن در ملاعام و با سروصدا در شب انجام مي‌دادند، آن‌ها بدون هيچ تلاشي براي پنهان شدن يا پوشاندن چهره‌هاي شان در گروه‌هايي از دو تا پانزده نفر به زور وارد خانه‌ي قربانيان مي‌شدند، يا قرباني‌ها را به خيابان مي‌کشيدند. افرادي که به اين « تفريحات » دست مي‌زدند، کارگران ماهر جوان يا خدمتکاران خانگي، و پسران بي‌پول خانواده‌هاي مرفه بودند، حال آن که زنان قرباني، دختراني فقير بودند که به عنوان پيشخدمت يا ظرف شور کار مي‌کردند، از آن دسته زنان که شايع شده بود « نشانده ي » اربابان شان هستند. ( روسيو، 1988: 22 ) به طور ميانگين نيمي از مردان جوان شهري، به درجات مختلف، در اين تجاوزها شرکت مي‌کردند. اعمالي که روسيو آن ها را شکلي از اعتراض طبقاتي توصيف مي‌کند، وسيله‌اي براي مردان پرولترــ که به علت شرايط اقتصادي‌شان ناگزير ازدواج را سال‌ها به تعويق مي‌انداختند ــ تا با بازپس گيري « مال خودشان » از ثروتمندان انتقام بگيرند. اما نتايج براي تمام کارگران مخرب بود، چرا که تجاوزِ مورد حمايت دولت به زنان فقير، همبستگي طبقاتي حاصل از پيکارهاي ضدفئودالي را تضعيف کرد.