در تودرتو

درتودرتو
سربازي در شهري غريب به جست‌وجوي نشاني‌اي، تا بسته‌اي را به کسي برساند. جهاني فشرده‌شده در اشکال و زوايا و خطوط هندسي. قصه‌اي که نقل نمي‌شود، بلکه گويي از طريق نشانه‌ها پيشِ چشم خواننده ساخته مي‌شود. آلن روب – گري‌يه، که از بنيانگذاران و نظريه‌پردازان و چهره‌هاي شاخصِ رمان نو است، در رمان درتودرتو به دنبال استعاره و تمثيل ساختن از اشياء و مکان‌ها و حوادث نيست، بلکه، چنانکه خود در يادآوري ابتداي رمان توضيح داده است، مي‌خواهد از «واقعيت مادي تمام عيار» بنويسد. درتودرتو قصه‌اي است سخت متأثر از ساز و کار سينما و عالمِ تصوير.
اينک سطرهايي از اين رمان: «هر قدر سرباز جلوتر مي‌رود، بيشتر حس مي‌کند که انگار آن هيکل عقب مي‌رود. اما يکي از درهاي سمت راست باز مانده است. وانگهي رد پاها نيز در آنجا قطع مي‌شود. کليک. تاريکي. کليک. نور زرد سرسراي باريکي را روشن مي‌کند. کليک. تاريکي. کليک. سرباز مي‌بيند که بار ديگر در اتاق چهارگوشي است که اثاث آن يک کمد است، يک ميز و يک نيمکت تختخواب‌شو. ميز پوشيده از روميزي مشمّع شطرنجي است. بالاي کمد، عکس سربازي در لباس رزم به ديوار نصب شده است. سرباز به‌جاي آنکه پشت ميز نشسته يواش‌يواش مشغول نوشيدن شراب و دندان‌زدن به نانش باشد، روي تخت دراز کشيده است. چشم‌هايش را بسته، مثل اينکه خواب است. سه تن دور او بي‌حرکت ايستاده‌اند و بي‌آنکه حرفي بزنند به او نگاه مي‌کنند: يک مرد، يک زن و يک کودک.»
رمان درتودرتو با ترجم? منوچهر بديعي در انتشارات نيلوفر منتشر شده است.
دربارة نويسنده: آلن روب – گري‌يه (2008 – 1922)، داستان‌نويس، فيلمساز، مقاله‌نويس و منتقد فرانسوي.