جغرافیای جنگ های ایران و روم - عملیات های نظامی ایران و روم در دوره ی ساسانی

نووه‌چنتو (تک‌گويي)
قصه پيانيستي که از نوزادي تا مرگ را در کشتي و بر آبهاي اقيانوسها مي‌گذراند. «نووه چنتو»، چنانکه الساندرو باريکّو خود در پيشگفتار اين کتاب مي‌گويد، يک تک‌گويي نمايشي است که براي يک بازيگر و يک کارگردان نوشته شده است. باريکّو اين متن را «چيزي ميان نمايش واقعي و داستاني براي خواندن به صداي بلند» توصيف مي‌کند.
نووه‌چنتو نام شخصيت اصلي اين متن نمايشي – داستاني است و معناي اين نام 1900 است، يعني سالي که نووه چنتو در آن به دنيا آمده است. نووه‌چنتو را ملوانِ يک کشتي اقيانوس‌پيما در کشتي، داخل جعبه‌اي مقوايي که روي پيانو گذاشته شده است، پيدا مي‌کند. پيدا شدن اين نوزاد احساسي پدرانه را در دل يابنده او بيدار مي‌کند. ملوان نوزاد را روي کشتي بزرگ مي‌کند، اما نووه‌چنتو هشت سال بيشتر ندارد که پدرخوانده‌اش بر اثر حادثه‌اي دريايي مي‌ميرد. نووه‌چنتو به زندگي در کشتي ادامه مي‌دهد و پيانيستي بزرگ و نابغه مي‌شود؛ پيانيستي همواره سرگردان در اقيانوسها که در کتاب در وصف او، وقتي در هشت سالگي پدرخوانده‌اش را از دست داده، آمده است: «راستش را بخواهيد نووه‌چنتو در چشم دنيا وجود نداشت، نه شهري، نه کليسايي، نه بيمارستاني، نه زنداني، نه تيم بيس‌بالي، هيچ جايي نبود که اسم او نوشته شده باشد. وطن نداشت، تاريخ تولد نداشت، خانواده نداشت. هشت ساله بود، اما رسماً به دنيا نيامده بود.»
اين تک‌گويي دستمايه اقتباس سينمايي نيز بوده و جوزپه تورناتوره فيلم «افسانه 1900» را بر اساس آن ساخته است.
«نووه‌چنتو» با ترجمه حسين معصومي همداني در انتشارات نيلوفر منتشر شده است.
درباره نويسنده: الساندرو باريکّو (- 1958)، داستان‌نويس، کاگردان تئاتر و سينما، فيلمنامه‌نويس، نمايشنامه‌نويس، جستارنويس، منتقد موسيقي و پيانيست ايتاليايي.
رتبه گودريدز: 4/19 از 5.