چیزهایی که نمی خواهم بدانم

این کتاب هم‌ زمان با انتشار مجموعهٔ داستان‌های تازهٔ نویسندهٔ نامزد جایزهٔ ادبی «من بوکر»، با عنوان ودکای سیاه، منتشر می‌شود؛ کتابی که همچون جواهری درخشان دربارهٔ نوشتن می‌درخشد.

«چیزهایی که نمی‌خواهم بدانم» با درآمیختن تاریخ شخصی، سیاست‌های مربوط به جایگاه زنان، فلسفه و نظریهٔ ادبی، به رساله‌ای نورانی دربارهٔ نوشتن، عشق و اندوه بدل می‌شود. این اثر پاسخ روشن‌گر و ظریف دبورا لِوی به مقالهٔ تأثیرگذار جورج اورول، «چرا می‌نویسم»، است. اورول چهار انگیزهٔ اصلی برای نوشتن خود برمی‌شمرد: هدف سیاسی، انگیزهٔ تاریخی، میل به خود ابرازگری و شور و اشتیاق زیبایی‌شناختی. لِوی در این کتاب همین انگیزه‌ها را از چشم‌انداز یک نویسندهٔ زن بررسی و بازآفرینی می‌کند.

او در تلاش برای یافتن تعادل میان زن بودن، مادر بودن و مسیر نویسندگی، به تجربه‌های واقعی زندگی‌اش می‌پردازد؛ تجربه‌هایی که رمان‌هایش را شکل داده‌اند: مهاجرت خانواده‌اش از آفریقای جنوبی در دوران جداسازی نژادی؛ سال‌های نوجوانی‌اش در بریتانیا، زمانی که در کافه‌های ارزان‌قیمت، در کنار کارگران ساده، رانندگان اتوبوس و بناها، در رؤیای نویسنده شدن بود؛ و دوران نمایشنامه‌نویسی و سفرهای کاری‌اش به لهستان در میانهٔ بحران اقتصادی اروپای شرقی، جایی که شاهد بود چگونه یک سرباز، زنان عزیز زندگی‌اش را با مهربانی بدرود می‌گوید.

این کتاب که از قاره‌ای به قارهٔ دیگر (آفریقا و اروپا) و از دوره‌ای به دورهٔ دیگر (هفت‌سالگی، پانزده‌سالگی و پنجاه‌سالگی نویسنده) سفر می‌کند، در نهایت خواننده را به درون قلب یک نویسنده می‌برد.