همیشه سوزان

یک زمانی در دهه ی ۱۹۶۰، اشتراوس، ناشر کتاب های سوزان او را به مهمانی شام دعوت می‌کند. آن زمان در خانه ی اشتراوس رسم این بوده که مهمان ها بعد از شام جدا شوند؛ مردها روانه‌ی یک اتاق می‌شدند و زن ها روانه‌ی اتاقی دیگر. سوزان این را که دیده لحظه ای حیرت زده مانده. بعد، تصمیمش را گرفته بدون کلمه ای حرف خطاب به میزبان، با گام های محکم رفته تا به مردها ملحق شود.

این داستان را سال ها بعد داروتیا اشتراوس برایم تعریف کرد: «و همین شد! سوزان سنت شکنی کرد و ما هم دیگر هرگز بعد از شام جدا نشدیم.» او به یقین از مردانه به نظر آمدن هراسی نداشت و به باقی زن هایی که شبیهش نبودند هم خرده می گرفت. خرده می گرفت که چرا نمی‌توانند اتاق زن ها را ترک کنند و بروند به مردها ملحق شوند.