افسانه ی سیزیف

افسانه‌ي سيزيف
سيزيف از جانب خدايان محکوم و مجازات شده است. مجازات او اين است که تخته‌سنگي را تا نوک کوه بالا ببرد و چون به نوک کوه رسيد تخته‌سنگ به پايين فروغلتد و سيزيف باز همان کار را تکرار کند و اين بالا بردن و فروغلتيدن تخته‌سنگ قرار است تا ابد ادامه يابد. آلبر کامو در مقاله فلسفي بلند و مشهور خود به نام «افسانه‌ي سيزيف» اين حکايتِ برآمده از اساطير باستاني را تمثيلي قرار داده است براي طرح بحث دربارة فلسفه پوچي و واکنش انسان به پوچي و بي‌معنايي هستي. کامو در «افسانه‌ي سيزيف» پوچي را از زواياي مختلف مي‌کاود و اين پرسش را پيش مي‌کشد که وقتي انسان به اين نتيجه رسيد که جهان پوچ و بي‌معناست، آن وقت تکليفش چيست و چه بايد بکند؟
کامو بحث خود در باب پوچي را نه فقط در چارچوبي فلسفي بلکه در ساحت ادبيات و رمان نيز پي مي‌گيرد و در اين مسير به جهان داستايفسکي نيز سرک مي‌کشد.
کتاب شامل چهار بخش است به نام‌هاي: «يک استدلال پوچ»، «انسان پوچ»، «آفرينش پوچ» و «افسانه‌ي سيزيف».
پوچي و خودکشي، خودکشي فلسفي، رهايي پوچ، دون‌ژوان‌گرايي، کمدي، فلسفه و رمان و آفرينش بدون فردا از جمله موضوعاتي است که در اين کتاب به آنها پرداخته شده است.
«افسانه‌ي سيزيف» با ترجمه دکتر محمود سلطانيه و پيشگفتاري از دکتر حامد فولادوند با عنوان «نيچه و آلبر کامو: شورش با دليل» در نشر جامي منتشر شده است.
دربارة نويسنده: آلبر کامو (1960 – 1913)، داستان‌نويس، نمايشنامه‌نويس، مقاله‌نويس، فيلسوف و روزنامه‌نگار فرانسوي و برندة جايزة نوبل ادبيات سال 1957.
رتبه گودريدز: 16/4 از 5.