باغ گذر

نمايش نامه باغ گذر، که در سال 1957 توسط خود نويسنده به صحنه برده‌شده، داراي رويکردي متفاوت از بازي سازيِ رايج است، او توضيحي در مورد صحنه و دکور و تمهيدات نمايشي و غيره نياورده، چرا که به دنبال حرکت معمول تاتري نيست. کلام براي او برتر بوده و آن را همچون حرکت و عمل به کار گرفته‌است، با اين حال خود را بر کلام تحميل نمي‌کند. به گفت? ژيل کستاز، منتقد تاتر، در اين نمايش‌نامه، همچون آثار راسين، شوري نهان است.
ماجراي نمايش‌نامه باغ‌گذر در مورد آشنا شدن دختري 20 ساله با فروشنده‌ي پارک است. آن دو چنان گرم مي‌گيرند و از دغدغه‌هاي مشترکشان، از گرسنگي نمردن، از ترس بي سرپناهي، با هم مي‌گويند که شب فرا مي رسد و همه‌ي شهر به حالت تعطيل در مي‌آيد. باغ گذر، باغي است که ورود عموم به آن آزاد است. زن و مرد خصوصا فروشندگان دوره‌گرد به اين باغ که نواي موسيقي هميشه در آن جاريست سر مي‌زنند. اين نمايش‌نامه به گفت و گوي اين دو مي‌پردازد.