وجدان زنو (بان)

وجدان زنو
ايتالو اسوِوو سه رمان منتشر کرد؛ دو رمان اول‌اش با اقبال مواجه نشد و همين باعث شد بيست و پنج سال دست به قلم نبرد؛ بعد از بيست و پنج سال رمان سوم‌اش – وجدان زنو – را منتشر کرد و با اين رمان به جرگه يکي از مهمترين نويسندگان قرن بيستم وارد شد. وجدان زنو برخلاف دو رمان قبلي اسوِوو با اقبال اهالي ادبيات مواجه شد. اسوِوو در اين رمان در قالب حديث نفس وارد حافظه مردي به نام زنو مي‌شود که به توصيه پزشک روانکاوش شرح حال خود را روي کاغذ آورده است. رمان با مقدمه طنزآميز و کنايي از پزشک روانکاوِ زنو آغاز مي‌شود. در اين مقدمه پزشک مي‌گويد که بيمارش درست در حساس‌ترين لحظه دوره درماني‌اش از درمان خود رويگردان شده و دکتر را از ثمره‌اي که مي‌توانست از اين درمان عايدش شود بي‌نصيب گذاشته است. دکتر هم به قصد انتقامجويي از بيمارش شرح حال او را به چاپ مي‌سپارد.
آن‌گاه شرح حال بيمار آغاز مي‌شود. وجدان زنو رماني است که در آن طنز و تراژدي به هم آميخته است. اسوِوو را چنانکه در مقدمه مرتضي کلانتريان بر ترجمه فارسي رمان اشاره شده متأثر از شوپنهاور و فرويد دانسته‌اند اگرچه در مورد تأثير او از فرويد ديدگاه‌ها مختلف و متفاوت است.
بيچارگي انسان در برابر سرنوشت، مرگ‌انديشي و زيستن ميان درد و ملال از مضامين اصلي رمان وجدان زنو است؛ مضاميني که نشان از تأثير اسوِوو از انديشه‌هاي شوپنهاور دارد.
وجدان زنو با ترجمه مرتضي کلانتريان در انتشارات بان منتشر شده است.
درباره نويسنده: ايتالو اسوِوو (1928 – 1861)، رمان‌نويس ايتاليايي.