مو قرمز

موقرمز
داستان قديمي پدرکُشي، به روايت نويسنده‌اي مدرن. اُرهان پاموک در رمان موقرمز از رابطه پدر و فرزند و استاد و شاگرد سخن مي‌گويد و نيز از عشق و از هويت. شخصيت اصلي داستان پسري است که پدرش يک روز مي‌رود و برنمي‌گردد و پسر با مادرش تنها مي‌ماند. پسر براي معاش دنبال کار مي‌رود و چاه‌کن مي‌شود و وابستگي شديدي به استاد خود پيدا مي‌کند. او همچنين به زني دل مي‌بازد و همين دلباختگي فرجام رمان را رقم مي‌زند. اينک بخشي از اين رمان: «... از همان موقع مي‌دانستم که فکرها گاهي با کلمات در ذهن ما مجسم مي‌شوند و گاهي با تصاوير. بعضي وقت‌ها فکري به سرم مي‌زد که تجسمش با کلمه‌ها ممکن نبود، درحالي‌که تصويرش واضح بود... مثلاً احساسي که از دويدن زير باران به من دست مي‌داد، باراني که انگار با سطل بر سرم ريخته مي‌شد، در يک تصوير يکپارچه مقابل چشمانم جان مي‌گرفت، درحالي‌که انديشيدن به آن در قالب کلمات برايم بي‌نهايت دشوار بود. البته گاهي هم افکاري داشتم که فقط با کلمات قابل انديشيدن بودند، و هرگز نمي‌توانستم تصويري از آن‌ها بسازم، مثلاً نور سياه، امري که بي‌انتها باشد، اصلاً خود بي‌کرانگي، يا مثلاً تصور مرگ مادرم.
شايد هنوز بچه بودم. گاهي از عهده‌ي نينديشيدن به چيزهايي که نمي‌خواستم برمي‌آمدم. البته گاهي هم عکس اين مي‌شد، از عهده‌ي نينديشيدن به کلمه يا تصويري که اصلاً نمي‌خواستمش به هيچ وجه برنمي‌آمدم.»
رمان موقرمز با ترجمه عين‌له غريب در نشر چشمه منتشر شده است.
درباره نويسنده: اُرهان پاموک (- 1952)، داستان‌نويس، فيلمنامه‌نويس و ناداستان‌نويسِ اهل ترکيه و برنده جايزة نوبل ادبيات سال 2006 ميلادي.