کوری

کوري
رماني استعاري و آخرزماني دربارة اپيدمي کوري در يک شهر و مصائب ناشي از آن. ژوزه ساراماگو در رمان کوري داستان شهري را روايت مي‌کند که مردم آن به نوع غريبي از کوري مبتلا مي‌شوند. چشم مبتلايان سالم است اما چيزي نمي‌بينند و برخلاف نوع رايج کوري که همه چيز پيشِ چشم سياه مي‌شود، پيشِ چشم کورهاي اين رمان همه چيز سفيد مي‌شود. کورها را به آسايشگاهي مي‌برند تا بيماري‌شان به ديگران سرايت نکند. پزشک معالج کورها نيز خود مبتلا به کوري و به آسايشگاه برده مي‌شود. همسر دکتر هم براي آنکه کنار شوهرش باشد خود را به کوري مي‌زند. کوري به تدريج عواقب هولناکي به بار مي‌آورد. کورها براي بقا به جان هم مي‌افتند. به دنبال ماجراهايي آسايشگاه به آتش کشيده مي‌شود و کورها به شهر مي‌ريزند و متوجه مي‌شوند مردمِ بيرونِ آسايشگاه نيز کور شده‌اند. شهر به هم ريخته و همه جا قحطي و گرسنگي حاکم است. تنها زنِ دکتر کور نشده و همچنان مي‌بيند و ضمن اينکه شاهد فاجعه است به هر دري مي‌زند تا مردم را نجات دهد و کمک‌شان کند. او مردم را از اين حقيقت آگاه مي‌کند که جز خودشان هيچ نيرويي نمي‌تواند از اين وضع نجاتشان دهد و آنها بايد فکر خود را رشد بدهند و به آگاهي برسند تا نجات يابند. ساراماگو در اين رمان با خلق جهان و موقعيتي استعاري و تمثيلي مسائل انسان و جامع? معاصر را بيان مي‌کند.
ترجم? مهدي غبرايي از رمان کوري در نشر مرکز منتشر شده است.
دربارة نويسنده: ژوزه ساراماگو (2010 – 1922)، داستان‌نويس پرتغالي و برندة جايزة نوبل ادبيات سال 1998 ميلادي.